Openingstoespraak van Z.E. de Gouverneur van de Nederlandse Antillen, Frits Goedgedrag voor conferentie “Maritiem Beheer” te Curacao (5 maart 2008).
Openingstoespraak van Z.E. de Gouverneur van de Nederlandse
Antillen, Frits Goedgedrag voor conferentie “Maritiem Beheer” te
Curacao (5 maart 2008).
Thalatta! Thalatta!
“De Zee!
De Zee!”, schreeuwden 10.000 uitzinnige Grieken in het jaar 401 vóór
onze jaartelling, toen zij – uitgeput en staande op de Theches Berg in
Armenië - de Zwarte Zee op vijf dagen loopafstand zagen liggen. Kapot
van vermoeidheid vielen ze elkaar in de armen. Zij waren op de terugweg
van de mislukte veldtocht tegen het Perzische Rijk en huilden bij de
aanblik van de zee, waarover zij per schip hun geboorteland weer zouden
kunnen bereiken. Als zeevarend volk hielden de oude Grieken van de zee
en zij onderkenden het belang ervan. De zee bood hun de gelegenheid
zich te ontwikkelen tot toenmalige wereldheersers.
Op deze afbeelding van de Caribische Zee is duidelijk waarneembaar dat de zee uit twee kommen bestaat. Op onze website is een artikel opgenomen ‘Caribbean Seabed Authority’, waarin voorstellen worden gedaan (ideeën worden geopperd) om de Caribische Zee te beschouwen als het erfgoed van de hele Caribische regio en om de opbrengsten van de exploitatie ervan strikt te besteden aan onderwijs en volksgezondheid voor de hele regio. Ga naar www.arcocarib.com, direct code 564
Onze zee dichtbij
Anders
dan voor die 10.000 Grieken op die berg, is de zee op de eilanden van
de Nederlandse Antillen altijd dichtbij. Ik vraag mij weleens af of wij
met de aanblik van de zee net zo blij kunnen zijn als de Grieken. Toch
is de zee voor ons - net zoals voor de oude Grieken - van
levensbelang. Voor ons leefmilieu, voor onze cultuur en voor onze
economie.
Zonder zee zouden er trouwens ook geen eilanden
bestaan. Om met Johan Cruijff te spreken: je gaat het pas zien als je
het doorhebt! En gelukkig! De Antilliaanse wetgever heeft het
doorgehad.
Marien Beheer
De Landsverordening
Maritiem Beheer is begin dit jaar in werking getreden. Met deze
landsverordening wordt onder meer uitvoering gegeven aan het
VN-Zeerechtverdrag en een aantal andere internationele verplichtingen.
Er worden regels gesteld voor de territoriale zee, de binnenwateren, de
havens, de aansluitende zone en de nog in te stellen exclusieve
economische zone. Dit gebeurt in het belang van de orde, de veiligheid
en de bescherming van het mariene milieu en het maritiem archeologisch
erfgoed.
Deze wetgeving beoogt de economische ontwikkeling van
de eilanden van de Nederlandse Antillen te ondersteunen. Daarnaast
versterkt de landsverordening het imago van de Nederlandse Antillen als
milieubewust land in de Caribische regio. Het belang van het maritiem
beheer voor de economie mag niet worden onderschat. Zowel de maritieme
sector als de toeristensector dragen aanzienlijk bij aan het nationaal
inkomen van de eilanden van de Nederlandse Antillen.
De
conferentie (...) heeft tot doel inzicht te verschaffen in de nieuwe
landsverordening en om een gezamenlijke strategie te ontwikkelen voor
het uitvoeren van wetgeving op eilandsniveau. Verder is het de
bedoeling om het concept van duurzame ontwikkeling in het maritieme
beheer te introduceren.
Dit klinkt natuurlijk allemaal heel abstract en misschien zelfs wel hoogdravend. Maar dat is het allerminst.
Concreet
Concreet
hebben we het bijvoorbeeld over de bescherming van de Sababank, de
derde grootste onderwater-atol ter wereld. Daar dreigt de bodem enorme
schade op te lopen als gevolg van het ankeren van grote zeeschepen die
er een gemakkelijke en goedkope ankerplaats vinden. Of over het behoud
van de onder water verdwenen oude pakhuizen op Sint Eustatius, stille
getuigen van de weelderige handel waaraan het eiland in de 18e eeuw de
naam “Golden Rock” te danken had.
Maar ook de veiligheid van
de scheepvaart, het reguleren van de visserij of het handhaven van
immigratiewetten op zee, zijn voorbeelden van wat er met de nieuwe
landsverordening wordt beoogd en kan worden bereikt. Bij de uitvoering
van de Landsverordening Maritiem Beheer zal een groot aantal
handhavingsorganisaties een rol gaan spelen.
Kustwacht
Bijzondere
vermelding daarbij verdient de Kustwacht. Een definitieve juridische
basis voor de Kustwacht is inmiddels gelegd. De Rijkswet Kustwacht is
onlangs door de Eerste Kamer aanvaard en zal naar verwachting
binnenkort worden gepubliceerd en in werking treden. Het was een lange
weg, maar de discussie kan na bijna 15 jaar eindelijk worden
afgesloten.
Gevolgen staatkundige ver-anderingen?
Het
doet mij een genoegen dat ik hier vandaag naast vertegenwoordigers van
de landsoverheid ook afgevaardigden van de eilandgebieden zie. Ik wil
in het bijzonder een hartelijk woord van welkom uitspreken aan de
gasten en deskundigen van overzee, zowel uit Nederland als uit Aruba.
Want ook Aruba is overzee. Maar is Bonaire dat eigenlijk ook niet, en
Sint Maarten dan? Hoe zit het dan met Saba en Sint Eustatius?
Zijn
we eigenlijk niet allemaal van overzee? En is dat dan de manier waarop
wij in de toekomst elkaar gaan aanspreken en tegemoet gaan treden: “Die
daar van overzee”?
Ingewikkelder
De lands- en zeegrenzen
tussen de Koninkrijksdelen in het Caribisch gebied zullen talrijker en
ingewikkelder worden. Grenzen zullen ontstaan tus-sen de landen Aruba,
Curaçao, Sint Maarten en Nederland, dat laatste land verantwoordelijk
voor de BES-eilanden.
Mogelijk komen er zelfs Europese grenzen
tussen de eilanden. Als elk van die landen op zijn strepen staat en
elkaars onderdanen door middel van een toelatingsbeleid aan beperkingen
onderwerpt – de één nog strenger dan de ander -, dan hebben we binnen
het Koninkrijk als mensen, als Koninkrijksburgers, niet veel gewonnen.
Hoop
Ik
hoop vurig dat we – ook na de staatkundige herstructurering – elkaar
binnen het Koninkrijk open tegemoet blijven treden, inzetten op
samenwerking tussen de landen en op gastvrijheid over en weer voor
Nederlandse staatsburgers. Want het is Thalatta, ja slechts Thalatta,
wat onze Koninkrijksdelen scheidt. Tussen Curaçao en Nederland en ook
tussen de eilanden onderling ligt alleen maar zee. En die heeft geen
eigenaar. Die zee is van niemand maar tegelijkertijd van iedereen.
Maar ik dwaal af en draaf misschien een beetje door. Terug naar vandaag (...).
Voordat
ik afsluit neem ik u nog even mee terug naar het jaar 401 vóór Christus
bovenop de berg Theches. De Grieken – afkomstig uit het land van
ontelbare eilanden – vielen elkaar dolgelukkig in de armen. Niet omdat
ze iets bereikt hadden, maar omdat ze ergens uitzicht op hadden. Zouden
wij Antillianen daar nu - 2400 jaar later - geen mooi voorbeeld aan
kunnen nemen? Wat zou het “Thalatta! Thalatta!” mooi klinken! (...)
Enjoy this post? Share it with others. OR Tell-a-Friend
Leave a comment