Chuchubi ta bai leuw, riba su baranca.
Die goeie ouwe ooievaar
De zomervakantie sukkelt zo langzamerhand naar haar einde. Het is nog altijd frisjes of koud. Al naar gelang je humeur.
Weinig mooie stranden in de Lage landen. Veel goede herinnerigen aan toen en van weet je nog.
We nemen ons voor er spoedig weer eens uit te vliegen. We volgen straks de zon naar het zuiden.
De ooievaars blijven steeds meer thuis. Zouden zij iets weten wat voor ons nog verborgen is?
De kinderen mogen niet hinderen. De minister wil meer, maar wij minderen.
Misschien zouden wij minder moeten reizen. En de ooievaars meer.
Van de minister moeten wij meer werken. Wij mogen onze kinderen niet met de zorg voor onze oude dag belasten.
Zelfs als ze er niet eens zouden zijn om de premies voor onze pensioenen te betalen.
De verwende ooievaars komen niet meer zomaar uit hun nest. Gewoon voor de lol is er niet meer bij.
Het moet zin hebben. Kinderen brengen maakt niet altijd blij.
Na het ouderschapsverlof moeten ze naar de kresj en peuterspeelplaats; naar school en buitenschoolse opvang.
Snurken en ziek zijn mag bij de ouders, maar voor de economie en de collega's is dat niet best.
Van druk, druk, druk gingen we naar werk, werk, werk.
Soms stak een stoorzender de kop op. Stress is niet best. We moeten onthaasten.
Maar, dan bleek dat weer te kort door de bocht en moest er toch maar een tandje bij.
We willen veel, maar niet betalen en zeker geen sociale lasten. Het leven is goed en op krediet nog beter.
We worden steeds ouder, dus we moeten langer werken. Neem je verantwoordelijkheid en eet niet te vet.
Van vet wordt je dik en dik is niet de mode, zelfs ongezond.
Ziek zijn vraagt om zorg, beroepen en veel cursussen en bedrijven.
De zieke moet niet zeuren, voor hem is de mantel der liefde. Zorg is voor de economie.
Management, het versieren van subsidies en scoren van premies vult zakken over de rug van zieken, die zorg moeten ontberen.
Daar bij die molen, waar staat die molen?
Daar zal het meisje waar ik zo van houd, nog wel wachten op haar stoere ridder in zijn rode ferrari.
Vóór de ooievaar niet meer kan, gaan we ooit nog eens kroesen.
Naar de blanke stranden van de karaibisesee en de zwarte vulkanen van hawaie.
Er komt toch geen einde aan de overwaarde van ons eigen huis.
We vertrekken van zaventem of dusseldorp, want schiphol kost zondegeld.
Komen wij weerom, dan porren wij die luie ooievaar richting evenaar. Of waar hij de kinderen ook vandaan haalt.
Eén ritje voor het goede doel, of kent hij ook al geen verantwoordelijkheidsgevoel?
De lucht is misschien wel vervuild, maar waar blijft de ondernemingsgeest?
Een beetje voc mentaliteit kan geen kwaad, toch?!
Ten slotte is zijn stront niet minder erg dan mijn seotwee!