Chuchubi ta bai leuw, riba su baranca.
The White Cliffs of Alzheimer
Ik herinner ze mij niet, maar ze liggen in het verschiet.
Ik moet inloggen. Dat staat er en blijft maar staan.
Een gebruikersnaam? Waar haal ik die vandaan?
Wachtwoord vergeten? Hoe kan dat, ik heb dat nooit gehad!
Mijn adres? We wonen niet meer in bij Opoe. We hebben een eigen flat.
Gekke typemachine. Doet niet wat ik wil. Waar is het papier?
De televisie vraagt en blijft maar zeuren. Doe mij maar een bier.
Weet je zeker, dat je me kent? Wie ben ik dan? Waar ken je me van?
Alzheimer Blues
Voordat ik niet meer weet, waar die sleutels in mijn hand toe dienen.
Voordat ik haar niet meer ken, hoe heet ze ook weer? Ze is mij zo vertrouwd.
Ik weet het niet meer. Het is hopeloos. Wat sta ik hier te staan?
Wat doen die rotjongens hier toch met hun witte pakkies an?
Overal piept en rinkelt het. "Hier, het is voor jou, luister"
Een lieve stem zegt: "Dag Opa". Zal wel niet voor mij zijn.
Ik zou het wel willen. Niemand kent mij. Ik ga naar bed.
Ze zeggen: "Actief blijven is een must". Vergeet het maar, ik wil mijn rust.